بیست هدف نیست

آنچه از سیستم سنتی تعلیم و تربیت به ما ارث رسیده توجه زیاد اولیاء، دانش آموزان و معلمین به کسب نمره بیست بوده وآنچه متاسفانه مورد غفلت قرار گرفته امر مهم یادگیری بوده است. به عبارت دیگر ملاک قضاوت اولیاء و مربیان در مورد دانش آموزان تعداد نمرات بیست آنان می باشد نه میزان یادگیری و تغییر رفتار آنها. نتیجه این قضاوت توجه بیش از حد دانش آموزان به حفظ مطالب و نگرانی و اضطرابِ دریافت نمره بیست بوده و در نتیجه ی حساسیت زیاد برای این امر ، اولیاء و حتی خود دانش آموزان تاب تحمل حتی نیم نمره پایین تر از بیست را نداشته و برای رسیدن به این هدف متحمل رنجها و اضطرابهای گوناگون می گردند. بنا براین سوال اساسی این است که آیا هدف از تعلیم و تربیت کسب و افزایش تعداد نمرات بیست است یا هدف از آن تربیت انسانهای عالِم، متعهد و مقید به ارزشهای جامعه و خدمتگزاری به مردم است؟ اگر هدف دوم صحیح است پس باید به جای حساسیت بیش از حد بر روی نمره فرزندانمان ، بر روی یادگیری و تغییر رفتار آنها حساس باشیم و به جای اینکه بچه هایمان را به خاطر کم شدن نیم، یک یا دو نمره مورد سرزنش قرار دهیم آموخته های آنان را مورد تشویق قرار دهیم تا از این طریق هم اضطراب فرزندانمان جلوگیری کرده باشیم و هم با تشویق نقاط مثبتِ رفتار آنها، اعتماد به نفس را در آنان تقویت نموده تا بتوانند علاوه بر افزایش توانمندی خود در خدمت جامعه نیز باشند.

محمد بخشوده